Шохини Насими - Дуст

Писари одампарастӣ ҳафтод даст мекашад,
Аммо аз хешу табор сар карда то тамоми маҳалла.

Ягона одам якеам, аммо вақт мефаҳмад:
На падар аст, на модар якто одам, дӯст ҳастам
Ягона одам, яке дард дилхурӣ мекунӣ
Ҳар хела шӯхӣ мекунӣ дӯст ҳастам

Ту набудӣ, ки ҷон диҳам,
Нома дафъа мебардорад, дар бораи ту мемонад,
Ҳатто ба як гардидан.
Шабҳои шимолӣ лаби соҳил мехонам, ки ту бошӣ,
Дардатро ба ҷон гираму сӯзонам сигори борик.
Ҳамааш як чиз монда биё, дӯст, чарх занем,
Дил пур аз ҳасрат шуда рав виски ба ях занем.

Дарахти дӯстӣ менишон, ки коми дил ба бор орад
Ниҳоли душманӣ баркан, ки ранҷе ба шумор орад.
Чу меҳмони хароботӣ ба иззат бош,
Ки дарде саркашӣ ҷон орад, мастӣ хумор орад
Аз он мулк бихӯр ва аз тарафе сӯхт ба ту
Мо ҳар беамрӯзаем дар шукри тарафе суҳбати ту