Шохини Насими - Майли шароб

Ғарқи як зоб шав доим, шабҳо бехоб шав доим.
Нанӯшам гар нанӯшам, ҳушёрӣ сахт захм мекунад.
Беҳуда пасих мекунад, яҳӯ ба марг наздик мекунад.

Чунон шароб нӯшам, ки ҳис накунам кӣ будан.
Ман дар кадом манзил будам, ман дур кунам тамоман.
Мехоҳам ман сулҳе, сулҳ шавад, ки ба парво шудам, мондам ман.
Як нӯдлам дорам, худам мехӯрам, худам ман.

Нанӯшам, ки хомӯшам, хифаам, забон газида.
Умрам поён расидааст, азон ба гӯш нарасида.
Нанӯшам, ки хомӯшам, хифаам, забон газида.
Умрам поён расидааст, азон ба гӯш нарасида.

Дар руху ҳарфҳояш ин чӣ хоста ба чӣ расидам.
Баёнияи орзуҳоям, ди-сахтӣ мастӣ расида.
Бигзор аз дурӯягӣ май задам, сигор сӯхта.
Бигзор аз сурудгӣ насимӣ навис, ту сӯхтам.

Давои дарди ман, ман ёру майи мастии ман.
Деҳ эътибор баъд аз марг, на қадр кунад дасти ман.
Дами ошиқӣ майи тоза, хола бифирист ба дӯзах.
Насимӣ гар нафаҳмад, ҳеҷ кас намефаҳмад чӣ рӯзе.